Of hoe het
allemaal zo ver heeft kunnen komen. Een van de bijzondere geneugten van
ons moderne leven is dat we in staat zijn gebeurtenissen in zowel beeld
als geluid te "bevriezen" in de tijd, zodat we het moment suprème op een
later tijdstip opnieuw kunnen reconstrueren. De verwende
videoamateur kan tegenwoordig voor relatief weinig geld apparatuur kopen
waar men bij de televisie zo'n twintig jaar geleden nog niet van durfden
te dromen.
Dit is
uiteindelijk mogelijk geworden door grootschalige industriële
inspanningen, het huidige economische klimaat en de enorme vlucht die de
elektronica heeft genomen. Het huidige technische kwaliteitsniveau is
ronduit verbijsterend en wordt slechts beperkt door de creativiteit,
materiaalvaardigheid en vakkennis van de gebruiker. Vooral in de betere
videoamateurclubs is de lat voor beeldkwaliteit vrij hoog gelegd. Toch
blijkt, jammer genoeg, de geluidskwaliteit in de meeste gevallen niet
optimaal te zijn. Dit was vroeger min of meer geaccepteerd in de
filmindustrie en was toe te schrijven aan de zeer beperkte technische
middelen en inzichten van toen. Zelfs 'muzikale' films waren, strikt
genomen, niet om aan te horen en bijvoorbeeld de Sound of Music is er in
muzikale kringen berucht mee geworden. In de jaren '70 ontstond er zelfs
een dieptepunt in de interesse voor de bioscoopfilm, mede veroorzaakt door
het oprukken van de kleurentelevisie, waarvan alleen de geluidskwaliteit
feitelijk beter was. Grote namen als George Lucas en Ray Dolby hebben het
tij nog net op tijd kunnen keren door hun opmerkelijke visie dat met name
de geluidskwaliteit sterk verbeterd diende te worden om de beleving en
daarmee de publieke belangstelling op een hoger plan te krijgen.
Dat een goed
geluid een groot succes is gebleken kunnen we afmeten aan de lange rijen
die zich sinds de tachtiger jaren opnieuw voor de bioscoopkassa's hebben
verdrongen. Hoe de
videoamateur ook een beter geluid kan verkrijgen is eigenlijk met de
huidige inzichten een kwestie van enige fundamentele kennis over moderne
microfoontechniek en opnameapparatuur, die in tegenstelling tot onze
visuele leerprocessen, niet zo vanzelfsprekend blijken te zijn. De echte
vaklieden, die een kostbare 5-jarige "Tonmeister" opleiding hadden
genoten, liepen dus niet te koop met hun kennis.
De meeste onder
ons moesten hun microfoonkennis opdoen door zelf te experimenteren met wat
ze van andere goedbedoelende amateurs geleerd hadden. Echter ook hier
bleek koning Eenoor vaak de oorzaak van veel onuitroeibare
misopvattingen, fabels en pertinent verkeerde microfoontechnieken te zijn. Hoe veel van
deze indianenverhalen konden ontstaan heeft alles te maken met het
verleden van de microfoon, een beetje met de menselijke gemakzucht en het
wantrouwen van de eigen oren.
In de
pioniersfase van de geluidsregistratie waren de benodigde fysische kennis
en huidige ruimtevaartmaterialen natuurlijk nog niet voorhanden, dus werd
er wat afgeknutseld om des meesters stem in groteske constructiesop te
vangen. De komst van de
elektronica bleek een geweldige vooruitgang,maar zelfs toen waren de
meeste microfoons en luidsprekers nog steeds pompeus en verre van ideaal. In die dagen was
het heel gewoon dat men trachtte de tekortkomingen van deze "omzetters"
ergens in de gebruikte elektrische versterking te compenseren. Zo had je
luidsprekers en microfoons die alleen maar met speciale, daarbij behorende
versterkers een acceptabel resultaat gaven. Pas veel later ontstond de
gezonde gedachtegang dat elke component op zich correct moest zijn zodat
je een vrije keuze kon maken. Dit streven naar
uitwisselbaarheid kwam de algehele kwaliteit ten goede en het verbeteren
van met name de microfoon kreeg hierdoor een nieuwe impuls.
Tal van
technieken werden, met wisselend succes, gebruikt maar pas met de komst
van de condensatormicrofoon, waar een bijna gewichtsloos vliesje de
geluidstrillingen perfect omzet in elektrische trillingen, werd het
relatief eenvoudig om vervorming, klankgetrouwheid en dynamiekomvang te
kunnen voorspellen. Uiteindelijk
konden deze, na de uitvinding van het ladingdragende 'electret' materiaal,
aanzienlijk eenvoudiger, slanker en vooral kleiner geproduceerd worden.
De meeste
"gewone" of dynamische microfoons zijn eenvoudiger in het gebruik en
goedkoper te produceren met als gevolg dat ze erg populair zijn in de
muzikantenwereld. Temeer omdat hier klank geproduceerd en niet
gereproduceerd wordt is de klankgetrouwheid nauwelijks belangrijk, men
draait toch net zo lang aan de knoppen totdat er een 'lekker' geluid
ontstaat.
Dit heeft tot
gevolg dat die microfoons geoptimaliseerd worden voor een beperkt gebied
of een bepaalde eenzijdige toepassing, bijvoorbeeld speciaal voor stem of
piano enz Er worden zowat voor elk instrument wel "speciale"
microfoons gemaakt. die ook nog eens de ruige toneelcondities moeten
overleven en vooral aan hun specifieke vorm herkenbaar moeten zijn. Dit leverde een
wereld van subjectieve klankbeoordeling op waar de toenmalige
opnametechnicus zijn faam mee kon vestigen. Ze maakten zo voor zichzelf
een soort ‘onmisbaarheid ’en doen dat nog steeds. Deze "smaakmakers uit
armoede" brachten hiermee een onomkeerbaar en merkwaardig emotioneel
fenomeen op gang. Veel muzikanten
nemen dit "lekkere geluid" over en als ze eenmaal beroemd zijn worden hun
microfoons op hun beurt weer de onmisbare ingrediënten voor aanstormend
talent en vers instromende opnametechnici.
De microfoon als
macho symbool.
Tot op de dag
van vandaag vinden veel muzikanten en hun klanten dit nostalgische,
gekleurde geluid lekkerder klinken dan het onvervormde schone objectieve
geluid van de moderne condensatormicrofoons. Bovendien is de opvallende
knuppelvorm van hun dynamische microfoons een "muziekinstrument" en dus
een onmisbaar deel van hun performance geworden. De fabrikanten van
podium-microfoons varen echter wel bij deze mythevorming en spelen handig
in op deze markt van "speciale microfoons die “exclusief” voor zang,
drums, trompet, piano enz. ontworpen zijn om confectieklank te
waarborgen..
De serieuze
moderne opnametechnici in met name het klassieke segment zijn al lang
overtuigd van de superieure eigenschappen van een goede compromisloze
microfoon. Ook in de
professionele filmwereld worden vrijwel uitsluitend condensator microfoons
gebruikt. Maar om een
goede opname te kunnen maken is het gebruik van onberispelijke microfoons
niet voldoende, ook de opstelling ten opzichte van de geluidsbron in zijn
akoestische omgeving is cruciaal. Om dit in
vaktermen toe te lichten spreekt men van de juiste positie ten opzichte
van de galmstraal, waarmee bedoeld wordt de plek waar het directe geluid
in perfecte balans is met het door de omgeving gereflecteerde geluid.
(ambianceverhouding)
Microfoons
kunnen bovendien ook nog onderscheiden worden in rondomgevoelige,
(omni's)
of (diverse) richtingsgevoelige typen.
Omni-directional – - “Omni” means all. The name “omni” indicates that the
pickup pattern of the omni microphone is all directional, to the front,
sides and below the microphone.
Het voert te ver
om alle voor en nadelen ten opzichte van elkaar hier te bespreken maar in
grote lijnen blijkt uit simpele fysica berekeningen dat twee omni's, zo'n
35-45 cm uit elkaar, het beste stereo geluidsbeeld geven als men voldoende
dichtbij kan komen om binnen de galmstraal te blijven en/of voldoende
signaal-stoorgeluid afstand heeft . Slechts als dit om allerlei reden niet
mogelijk is kunnen eventueel richtingsgevoelige microfoons ingezet worden
en nemen we de principiële verkleuring van het geluid, zeg maar het
toetereffect, en de grote windgevoeligheid op de koop toe.
Uit deze basis
regels kunnen we snel concluderen dat de microfoons die ingebouwd zitten
in een videocamera (en daarom meestal min of meer richtingsgevoelig
opgesteld zullen zijn,) zich slechts bij uitzondering op de juiste afstand
bevinden om een goed stereobeeld of voldoende signaal-stoorafstand te
krijgen. Bovendien worden in de meeste commerciële videocamera's kleine,
goedkope rondomgevoelige condensatormicrofoontjes gebruikt om de
windgevoeligheid te minimaliseren. Echter deze zouden minimaal 30 cm uit
elkaar moeten staan om een correct stereobeeld te krijgen en zouden dan
hinderlijk buiten de camera uitsteken. Dus hebben de
ontwerpers een compromisoplossing bedacht door een schotje te plaatsen
tussen de (te) dicht op elkaar geplaatste microfoons waardoor een pseudo
richtingsgevoeligheid ontstaat. De linker
microfoon ziet het tophoog van rechts niet en visa versa, waardoor een
nepstereobeeld ontstaat. Geluidstechnisch
gezien zijn dit soort ingebouwde microfoons alleen maar bruikbaar voor
close-ups, maar daar hoeven we nou eigenlijk geen stereo voor te hebben.
En in plaats van een fatsoenlijk windjammertje (anti-windvacht) bij de
camera te leveren besluiten de heren in Japan om het laag onder de 250Hz
rigoureus weg te filteren in een goedkope poging het windgebulder voor een
deel te verminderen, met als resultaat dat muziek nu erg blikkerig gaat
klinken. Omdat dit filter
ook vaak op de ingang voor externe microfoons zit en meestal niet
uitschakelbaar is kunnen dan zelfs met de meeste externe microfoons geen
fatsoenlijke muziekopnamen gemaakt worden. Alleen microfoons met een
extreem krachtige uitgang ( lage uitgangs impedantie) kunnen dit filter
effectief negeren. De evidente
nadelen van ingebouwde microfoons zijn dan ook zonder uitzondering de
verkleuring, de hoge windgevoeligheid, het slechte stereobeeld en niet in
de laatste plaats de bijgeluiden van de videocamera zelf. Ook de
automatische opnamevolume regelaar (AVC of AVG) heeft een negatieve
invloed op het geluid.
De voordelen van
deze compromisbenadering zijn voornamelijk van toepassing op niet
kritische videoamateurs die geen omkijken naar het geluid willen hebben. In de
professionele videowereld wordt daarom ook meestal met losse, al of niet
richtingsgevoelige, handmicrofoons gewerkt, en dat is er een beetje diep
ingesleten. Sinds vele jaren zijn daar echter aanzienlijk betere
oplossingen voor.
In de televisie
wereld is het gebruik van miniatuurmicrofoons al zeer lang een goed
voorbeeld van de voortreffelijke geluidskwaliteit zonder dat dikke
microfoons hinderlijk in en uit het beeld zwaaien. Ook in de
theaterwereld is de miniatuurmicrofoon inmiddels niet meer weg te denken.
Met name de
Deense fabrikant DPA (Danish Pro Audio) heeft het
kwaliteitssegment overtuigend voor zich gewonnen met de rondomgevoelige
miniatuurjes DPA 4060,-4061,-4063 en -4071 die in eigenschappen en
flexibiliteit de meeste studiomicrofoons overtreffen.
|
4063-BM
|
Directional
characteristics:
Omnidirectional
Frequency range:
Soft boost
grid: 20Hz-20kHz ±2dB, 3dB soft boost at 8-20kHz High boost grid:
20Hz-20kHz ±2dB, 10dB boost at 12kHz
Sensitivity: Nominally 6 mV/Pa; 44.5dB re. 1V/Pa ±3dB at 1kHz Equivalent noise level A-weighted: Typ. 26dB(A) re. 20 µPa
(max. 28dB(A)) Equivalent noise leve l CCIR 468-1:
Typ. 38dB (max. 40dB)
Maximum sound pressure level:
138dB SPL peak before clipping
Cable length: 1.8m (5.9ft)
|
Total harmonic
distortion:
123dB SPL peak (<1% THD); 120dB SPL RMS sine (<1%
THD)
Cable drive capability: Up to 300m (984ft)
Cartridge lower limiting frequency (-3db): 20Hz
Output impedance: 30-40 Ohm
Weight: <7.5g (0.26oz) incl. cable and MicroDot connector Microphone
length:
12.7mm (0.5in)
Microphone diameter: 5.4mm (0.21in)
Global DVC
prijs 350 euro |
Daarom ben ik
gaan experimenteren en met de mogelijkheid deze voortreffelijke juweeltjes
toe te passen op amateur-videocamera's. De keuze is op de nieuwe DPA 4063
BM gevallen omdat dit type geschikt is voor de relatief lage
voedingsspanning uit de meeste "Power-plug in" aansluitingen (2,5-3V.) en
de gevoeligheid overeenkomt met de meeste ingebouwde microfoons
(6mV/Pascal). Hierdoor zal de interne elektronica van de camera eenduidig
reageren als je van interne naar externe microfoons overschakelt. Door de extreem
lage uitgangsimpedantie van 30 Ohm zal de DPA 4063 het gewraakte laagweg
filter afdoende omzeilen en is de uiteindelijke klankgetrouwheid
voorbeeldig.
( Zie
frequentiekarakteristiek ). De luister,- en meetresultaten waren dermate
indrukwekkend dat ik mij over heb laten halen om de videowereld hierin
middels dit artikel mee te laten delen.
Waarom ik een
speciale universele oplossing voor het gebruik van miniatuurmicrofoons op
een camera wilde vinden komt voort uit de combinatie van mijn videohobby
en mijn werk. Daar mag ik als technisch microfoonspecialist onder andere
allerlei aanpassingen en speciale oplossingen bedenken om de
miniatuurtjes toe te passen op een scala van muziekinstrumenten,
concert,- en studioopstellingen voor radio, tv en musicals.
De
Tomrig en TomRig Pro zijn exclusie leverbaar via :
DPA dealer: Van der Meer Video
Zandvoort
Global Digital Videograghers Centre
Passage 14-16 Zandvoort Tel. afspraak voor demonstratie
en test op uw camera: 06-54201967
HOMEPAGE GLOBAL DIGITAL VIDEOGRAPHERS CENTRE
|
 Tom
van der Hoff
UNDERWATER
RECORDINGS
Enkele Global-DVC leden houden zich
ook bezig met het filmen van het leven in water. Ook daar willen
ze natuurlijk goed geluid kunnen opnemen. Zelf genoten wij
in Alaska van de John Ferrick hydrophone. We konden de walvissen
via speakers op het deck horen zingen. Fantastisch om te weten dat 'onze'
microfoonexpert Tom van der Hoff ook een expert is op dat gebied.
Hierbij een artikel van DPA Denmark over zijn uitvinding.
A unique 'aquatic' microphone has been developed in
Holland by Tom van der Hoff of Transtec, using standard DPA4060
Miniature Microphones and super-strength lightweight Durex
condoms. The resulting prototype has passed all underwater tests,
particularly those conducted by women wearing very few clothes!
Tom van der Hoff has developed many devices for use underwater,
from nose clips for synchronised swimmers to patented wireless
communication devices. His ingenuity has given him many
connections in the curious world of aquatic displays, with Disney,
the Cirque du Soleil,
(schitterende site, beslist even helemaal bekijken) and notably
with a former world swimming champion on
Muriel Hermine,
whose travelling water shows have grossed well over $100 million.
"A year ago, Muriel asked me for an underwater microphone,"
explains Tom. "Of course, I had to do a lot of research and made
numerous prototypes, all using the DPA4060 capsule. The trickiest
bit was finding the materials for the construction of the
protection-dome, and that's where the condoms come in; a very thin
but super strong and durable polyurethane rubber tip derived from
a new Durex design."
 The
prototype has already been used on Muriel's show in Paris, 'Crescend'O'.
Performers, who have been submerged underwater for the
synchronised swimming scenes, come to the surface and begin to
sing. Because there is no time to fit microphones, the requirement
was for a bona fide acoustic microphone that would survive
immersion in depths up to 10 metres. By encapsulating the DPA 4060
in a polyurethane membrane, Transtec has ensured that the mic is
protected against the influence of direct water pressure, yet its
frequency response is virtually unaffected because the material is
so thin.
'Crescend'O' sound engineers were impressed by upper frequency
limits between 14 -17kHz, and hardly any change to the overall
sensitivity of the DPA4060 (except for very low, non-vocal
frequencies). "The engineers were very pleased with the fact that
the microphone was ready to use directly after surfacing, and
could be submerged at a moment's notice."
|
|
Related products:
|
Item: |
Name: |
|
4060-BM
|
Miniature Microphone, Hi-Sens, Black
|
|
4060-FM
|
Miniature Microphone, Hi-Sens, Beige
|
|
4060-WM
|
Miniature Microphone, Hi-Sens, White
|
|
4061-BM
|
Miniature Microphone, Lo-Sens, Black
|
|
4061-FM
|
Miniature Microphone, Lo-Sens, Beige
|
|
4061-WM
|
Miniature Microphone, Lo-Sens, White
|
Aanschaf van
microfoons (DVC leden met korting) bij :
DPA dealer: Van der Meer Video
Zandvoort
Global Digital Videograghers Centre
Passage 14-16 Zandvoort
06-54201967
Tel. afspraak voor demonstratie
en test op uw camera.
u kunt ons mailen op:
studio...( for our new mailadres please see header on our new site www.global-dvc.nl ) (...=@) |
HOMEPAGE GLOBAL DIGITAL VIDEOGRAPHERS CENTRE
Alle
specificaties en gegevens staan hier :
